Czasem wgryzamy się w życie z entuzjazmem godnym smakosza, a czasem dłubiemy w nim bez przekonania. A przecież życie, jak dobra kolacja, smakuje tylko wtedy, gdy mamy na nie apetyt.

Niektórzy mają chęć na życie tak wielki, że powinni dostać kartę stałego klienta w restauracji świata. Wstają rano i od razu zamawiają pełne menu: sukces, przygody, pasję, podróże, miłość, rozwój osobisty, a na deser - sens istnienia. Wszystko naraz, najlepiej przed południem.

Wchodzą w nowy dzień jak influencer w nową dietę - z przekonaniem, że tym razem wszystko się uda. Jogging o szóstej, owsianka, afirmacja przed lustrem, potem praca, joga, spotkanie networkingowe i jeszcze obowiązkowy wpis na Instagramie: "Dziękuję, wszechświecie, za kolejny piękny dzień".

Cóż, mają apetyt - niekiedy wręcz zachłanny.

Z drugiej strony barykady siedzą ci, którym życie smakuje jak odgrzewany kotlet. Budzą się bez apetytu i bez powodu, by go szukać. "Znowu dzień?" - pytają z wyrzutem, jakby ktoś zrobił im brzydki żart. Kawa nie działa, świat drażni, ludzie męczą. Ich motto brzmi: po co? Po co biegać, rozwijać się, planować, skoro i tak wszystko kończy się rachunkiem za prąd i polityką w telewizji?

Jedni więc łapczywie gryzą życie, drudzy dłubią w nim widelcem.

Jedni prowadzą kalendarz marzeń, drudzy listę powodów, dla których nie warto się starać.

Jedni mówią: żyj chwilą, drudzy: daj mi święty spokój.

I, co ciekawe, obie strony uważają, że mają rację.

Bo apetyt na życie to rzecz bardzo osobista. Niektórzy naprawdę czują jego smak tylko wtedy, gdy coś się dzieje - najlepiej dużo i głośno. Inni wolą spokojne, codzienne okruszki - kawałek ciszy, rozmowę z sąsiadem, słońce na parapecie. Ale są też tacy, którzy nie czują smaku niczego. Życie przestało im pachnieć, a oni nie wiedzą, gdzie zgubili węch.

Wtedy zaczyna się dramat. Bo człowiek bez apetytu na życie staje się jak restauracja z zamkniętą kuchnią - niby wszystko stoi, ale nikt już nie przychodzi.

A przecież życie to nie danie z karty degustacyjnej, które można zwrócić, jeśli nie smakuje. To raczej bufet, w którym codziennie coś nowego stoi na stole. Czasem trafi się przysmak, a czasem gorycz. Czasem słodycz miłości, a czasem gorzka herbata samotności. Ale dopóki próbujemy - dopóty żyjemy.

Kiedyś starsza pani, spotkana na przystanku autobusowym, powiedziała mi coś, co utkwiło mi w pamięci: "Wie pani, ja już nie mam zębów, ale apetyt na życie wciąż mam".

To było mądrzejsze niż wszystkie poradniki motywacyjne razem wzięte.

Bo apetyt nie bierze się z sukcesów, tylko z ciekawości. Z tego, że jutro może być inaczej. Że coś się wydarzy, choćby drobiazg. Że świat, mimo wszystko, wciąż bywa smaczny.

Więc jeśli dziś ktoś mówi, że nie ma apetytu na życie - niech nie szuka diety cud, tylko przypraw. Czasem wystarczy szczypta wdzięczności, trochę śmiechu i odrobina ciepła od lub do drugiego człowieka.

Bo choć czasem życie traci smak, zawsze warto spróbować jeszcze jednego kęsa. 

A wiosna - która właśnie puka do naszych drzwi - przypomina, że nawet po najdłuższej zimie wraca zapach świeżości. Wraz z nią przychodzi Wielkanoc: czas, gdy stoły znów się zapełniają, a wspólne śniadanie smakuje nie tylko chlebem, jajkiem czy babką, ale także nadzieją.

Bo świąteczne potrawy, choć tradycyjne, co roku znaczą coś nowego - spotkanie, pojednanie, uśmiech, obecność.

Może właśnie dlatego wiosna i Wielkanoc tak dobrze przypominają, że apetyt na życie wraca - czasem wraz z pierwszym promieniem słońca, a czasem z pierwszym kawałkiem ciasta dzielonym przy wspólnym stole.

Życie, proszę Państwa, to nie kwestia menu. To kwestia smaku.
 

Z pozdrowieniami,

..

Luty 2026
Grudzień 2025
Wrzesień 2025
Czerwiec 2025
Marzec 2025
Grudzień 2024
Wrzesień 2024
Czerwiec 2024
Marzec 2024
Grudzień 2023
Wrzesień 2023
Czerwiec 2023
Marzec 2023
Grudzień 2022
Wrzesień 2022
Czerwiec 2022
Marzec 2022
Grudzień 2021
Wrzesień 2021
Czerwiec 2021
Marzec 2021
Grudzień 2020
Kwiecień 2020
Marzec 2020
Luty 2010
Styczeń 2020
Grudzień 2019
Listopad 2019
Październik 2019
Wrzesień 2019
Sierpień 2019
Lipiec 2019
Czerwiec 2019